The end of the world. Of warcraft.

Een half jaar geleden volgde ik mijn posse in het ontdekken van de World of Warcraft. Het was het meest fantastische spel dat ik ooit speelde. Ik merkte op dat het al snel élk vrij momentje vulde. Met het oog op een goed rapport heb ik de World na een paar maanden vaarwel gezegd.

En nu mis ik mijn Hunter. Een twink, voor diegenen die weten wat dat wil zeggen. Terwijl mijn posse lustig verderspeelt focus ik me op andere zaken. Toch neem ik af en toe nog een kijkje.