Gentleman

Ik ben zo iemand die vrouwen laat voorgaan. Bij het binnenstappen van een gebouw, bijvoorbeeld. Ik weet niet hoe het komt, maar het voelt onnatuurlijk aan als ik het niet doe. Ik ben nochtans niet zo streng opgevoed, hoor. Geen idee waar die gewoonte vandaan komt.

Ik weet mijn momenten te kiezen. In sommige gevallen is het beter om zelf als eerste door te lopen, om jezelf en de vrouw een eventueel ongemakkelijke situatie te besparen. Maar ik faal soms. Vrouwen die net te traag komen aangewandeld, waardoor ik plots hun professionele portier lijk. Vrouwen die me bedanken alsof ik hun leven heb gered. Feministen die me hun brandende bh’s om de oren smijten.

Op trein, tram en bus doe ik het niet meer. Nee, ik stop ermee. Meer dan eens resulteerde hoffelijkheid op het openbaar vervoer in een zitplaats op de grond. In de urban jungle is het ieder voor zich. Tenzij het natuurlijk zo’n stokoud voorovergebogen vrouwtje is met één arm en lichte melaatsheid. Die mag wel gaan zitten, natuurlijk.

Onlangs werd ik geslagen door een vrouw van rond de veertig. Ze kwam aangewandeld of aangewaggeld; aangeschómmeld eigenlijk, zwaar beladen met supermarktzakjes. Ik opende de deur naar de ondergrondse parking en wachtte haar op. Ze liet haar zakken vallen en sloeg me. Zo’n oorveeg, zoals in de stripverhalen. Bleek dat ze veronderstelde dat ik dacht dat ze oud was, of zoiets.

Als ik de deur voor je vasthou, besef dan dat ik dit doe uit eigenbelang. Ik ben maar een pion in het stuurloze spel van de mensheid. Een aangeklede aap die zich noodgedwongen aan onnatuurlijke regels houdt. Die de moeite doet om scheten in te houden, bijvoorbeeld, omdat het zo hoort. Terwijl scheten net vollédig uit stoffen bestaan die hij kwijtmoet. Maar ik dwaal af.